Dziesięcina - najlepsza inwestycja
Dziesięcina - najlepsza inwestycja
Autor: Zbigniew Kowalski
Od początku tego roku regularnie oddaję dziesięcinę na chwałę Pana. Zobaczyłem, że te dziesięć procent moich dochodów, po ludzku można powiedzieć wyrzucone w błoto, w Bożej ekonomii może się okazać najlepszą z możliwych inwestycją, gdzie „ani złodziej nie kradnie, ani mól nie niszczy”.
Pieniądze. Jak dobrze, gdy je posiadam. Jak dobrze, gdy nie muszę się o nie martwić. Jak dobrze, gdy mam pracę, która mi te pieniądze zapewnia. Ale czy postrzegam to przez pryzmat Bożego błogosławieństwa? Czy traktuję pieniądze jako dar od Boga dany mi do tego, bym mógł żyć tu i teraz, ale także abym część z tego, co otrzymałem, oddawał na rozwój Jego Królestwa tu i teraz? Niedużą część, bo tylko jedną dziesiątą tego, co otrzymuję. Całe 90% jest do mojej dyspozycji.
Z tematem dziesięciny zetknąłem się niedawno, bo jesienią ubiegłego roku. Usłyszałem świadectwo osoby, która od wielu lat przeznacza dziesiątą część swoich dochodów na rozwój Bożego Królestwa. Świadectwo to mną poruszyło, a jego konsekwencją była pojawiająca się coraz częściej myśl, że może by tak samo, jak ten mężczyzna, zacząć regularnie dawać dziesięcinę? W końcu to tylko 10%. Jednak wtedy przekonałem się, jak bardzo jestem przywiązany do dóbr ziemskich. Bo z jednej strony w zasadzie byłem zdecydowany, lecz nie mogłem jakoś „zebrać się w sobie” i zrobić ten pierwszy krok. W końcu musiałem część zarobionych przez siebie pieniędzy po prostu oddać, nie mając po ludzku nic w zamian. Ach, to ludzkie myślenie! Wydawało się, że znów weźmie górę.
Ale Pan Bóg, mając pełen wgląd w moje serce, znów podesłał mi koło ratunkowe, gdyż dane mi było tym razem przeczytać świadectwo małżeństwa, które także od wielu lat praktykuje oddawanie dziesięciny.
Co prawda mylnym okazało się moje przekonanie, że dawanie dziesięciny wynika wprost z Bożego nakazu zawartego na kartach Pisma Świętego. Bo wbrew pozorom ani Abraham, ani Jakub nie dali nakazu dawania dziesięciny. W Starym Testamencie nakaz oddawania dziesięciny pojawił się dopiero w Prawie Mojżeszowym. Była ona składana na świątynię, kapłanów i potrzebujących. Również sam Jezus, który, choć przyjmuje za oczywistość płacenie dziesięciny, to jednak najprawdopodobniej sam (a i apostołowie również), tejże nie oddawał. Tak samo nie sposób wywieść, że w Kościele pierwotnym dziesięcina funkcjonowała. Wierzący bowiem pozbywali się na rzecz wspólnoty znacznie większej części majątku. Prawnie dziesięcina została usankcjonowana dopiero w Kościele poapostolskim w IV wieku po narodzeniu Chrystusa. W pierwszej kolejności zaś zniesiona została w krajach objętych reformacją (XVI w.), a w krajach katolickich na przełomie XVIII i XIX wieku.
Zatem obecnie nie ma żadnego nakazu dawania dziesięciny. Ja jednak przekonany dwoma świadectwami dwóch różnych osób postanowiłem „zaryzykować”. W końcu, skoro zaprosiłem Jezusa do mojego życia, przyjąłem Go jako mojego Pana i Zbawiciela i oddałem się dobrowolnie i z ochotą pod Jego panowanie, to dlaczego nie miałbym zaprosić Go także do moich finansów? Przecież jeśli wszystko, co mam, od Niego pochodzi, to któż, jak nie On, będzie wiedział lepiej, co z tym zrobić?
Poszedłem więc za tym głosem i od początku tego roku regularnie oddaję dziesięcinę na chwałę Pana. I co się okazało. Ano zapanowała właśnie dziwna radość w moim sercu. Na nic pieniędzy mojej rodzinie nie brakuje, głodni nie chodzimy. Poza tym uczę się przez to nie przywiązywać zbytnio do dóbr doczesnych, co jeszcze bardziej otwiera moje serce również na potrzeby bliźnich. Zobaczyłem, że te dziesięć procent moich dochodów, po ludzku można powiedzieć wyrzucone w błoto, w Bożej ekonomii może się okazać najlepszą z możliwych inwestycją, gdzie „ani złodziej nie kradnie, ani mól nie niszczy”.
A jeśli jeszcze dodać do tego, że, jak mówi św. Paweł, „radosnego dawcę miłuje Bóg” (2 Kor 9,7), to naprawdę bez obaw można oddawać Panu dziesiątą część tego, co z Jego łaskawości zarabiamy. Jestem tego przykładem i każdego gorąco do tego zachęcam!
Zbigniew Kowalski
| « < | > » |
|---|